Kwento ng Aming Pag-ibig

Ang Aming Munting Kwento ng Pag-ibig

Minsan, ang pag-ibig ay hindi dumarating nang biglaan. Tahimik itong dumarating sa tamang oras, sa tamang pagkakataon, at minsan ay ipinaparamdam sa pamamagitan ng isang simpleng kanta.

Sa isang patimpalak unang nagkaroon ng pagkakataon ang kanilang mga landas na magkrus. Taong 2016, dahil sa isang pageant na nilahukan ng kapatid ng soon-to-be bride, sa paaralan kung saan nagtuturo ang soon-to-be groom, may isang mensaheng ipinadala ngunit nanatiling walang sagot. Isang simula na hindi pa handang ipagpatuloy ng panahon. Lumipas ang mga taon, at inakala nilang doon na nagtapos ang lahat. Ngunit may mga kwentong hindi basta tinatapos ng panahon.

Taong 2023, pitong taon matapos ang unang pagtatangka ng pagkilala, muling nagkrus ang aming mga landas sa isang pagtitipon matapos ang isang patimpalak na nilahukan ng isa pa niyang kapatid. Habang nakapila ang soon-to-be groom sa buffet, may isang tinig na pumukaw sa kanyang pansin. Isang kantang hindi niya inaasahan, ngunit sapat upang mapahinto siya at mapalingon.

Ika-7 ng Disyembre, 2023, sa Liza’s Place nagsimula ang lahat. Kasama ang pamilya ng soon-to-be bride at ang mga kapwa-guro ng soon-to-be groom, nagsimula ang simpleng kumustahan na nauwi sa kwentuhan, tawanan, at kaunting pag-uudyok. Doon napagtanto ng soon-to-be groom na ang babaeng kumakanta habang siya ay nakapila sa buffet ay ang soon-to-be bride. Sa unang pagtatagpo, may kakaibang gaan sa pakiramdam. Walang ilangan at walang pilit, para bang matagal na silang magkakilala at ngayon lamang muling pinagtagpo.

Mula sa araw na iyon, hindi na natapos ang kanilang usapan. Sa chat man o sa mga muling pagkikita, unti-unting nabuo ang isang ugnayang totoo, natural at komportable. Dumating ang ika-6 ng Enero, 2024, nang muling ilayo sila ng tadhana sa paglipad ng soon-to-be bride pabalik ng Japan. Sa kabila ng distansya, nanatili ang pag-asa at pananabik sa muling pagtatagpo. Doon nagsimula ang kanilang long-distance relationship, isang kwento ng pag-ibig na matatag kahit sa pagitan ng mga libong kilometro.

Hindi naging madali ang kanilang long-distance relationship. May mga araw ng pangungulila at pagod, ngunit bawat hamon ay naging paalala ng tibay ng kanilang pagmamahalan. Sa bawat mensahe at bawat tawanan sa video call, unti-unti nilang napatunayan na kahit magkalayo, nananatili ang init at tibay ng kanilang damdamin. Pinili nilang manatili, pinili nilang ipaglaban ang isa’t isa sa kabila ng distansya. Noong ika-7 ng Pebrero, 2024, naging pormal ang kanilang relasyon sa isang simpleng mensahe mula sa soon-to-be bride:

‘Let’s make it official, Love, shall we?’

At mula noon, mas pinili nilang sabay harapin ang lahat. May mga tampuhan, may pagsusuyuan, may tawanan, at mahabang kwentuhan, mga sandaling nagpapatunay na ang pag-ibig ay hindi perpekto ngunit totoo. Unti-unti nilang napatunayan na kaya nilang maging tahanan ng isa’t isa, saan man sila dalhin ng pagkakataon. Mas napagtibay ang kanilang relasyon nang may nadagdag na munting kasama sa kanilang buhay, isang simbolo ng kanilang pagmamahalan at ligaya, ang kanilang alagang aso, si Ace, na nagdala ng dagdag na init, tawanan, at kagalakan sa bawat araw na lumilipas.

Bahagi ng kanilang kwento ang pagbisita ng soon-to-be groom sa Japan bilang turista, isang tahimik ngunit makatotohanang hakbang na nagpapakita kung gaano niya pinapahalagahan ang kanilang pagmamahalan. Hindi biro ang paghahanda, mula sa pagproseso ng mga dokumento, pag-aayos ng mga dadalhin, hanggang sa lihim na paghahanda ng mga regalong hindi alam ng soon-to-be bride. Isa sa mga regalong iyon ay isang singsing, isang tahimik na desisyong matagal nang buo sa kanyang puso, na sumisimbolo ng pangakong handa niyang ialay sa babaeng minamahal niya sa bawat pagkakataon. Sa bawat sandali ng paghahanda, sa bawat lihim at ngiti sa isip, mas lalo nilang napatunayan na sa kabila ng distansya at hamon, matatag at puno ng init ang kanilang pagmamahalan.

Noong ika-7 ng Setyembre, 2025, sa unang pagbisita niya sa Japan, pinili ng soon-to-be groom na lumuhod at itanong ang tanong na magbabago sa kanilang buhay. Isang simpleng sandali, ngunit puno ng tapang, pangako, at pagmamahal, isang sandaling magpapatunay na ang bawat hakbang na kanilang tinahak ay patungo sa isa’t isa. Ang pagbisitang iyon ang naging hudyat ng pagbabalik ng soon-to-be bride sa Pilipinas, at ng pagsisimula ng bagong yugto na sabay nilang tatahakin, puno ng malinaw na plano at pangarap para sa kanilang kinabukasan.

Noong ika-4 ng Oktubre, 2025, nagtagpo ang dalawang pamilya sa isang makabuluhang okasyon, ang tradisyunal na pamamanhikan. Doon, sa harap ng kanilang mga mahal sa buhay, napagkasunduan na ang dalawang pusong matagal nang naglalakbay patungo sa isa’t isa ay mag-iisang dibdib sa darating na buwan ng Pebrero 2026.

Dito nagtatapos ang aming kwento, hindi bilang wakas kundi bilang simula ng habangbuhay, isang simula na puno ng pangako, pagtitiwala, at pag-ibig na handang harapin ang bawat hamon at ligaya, hanggang sa dulo, at hanggang sa kunin kami ng Maykapal.